Life in Kanata

Happy Holidays!

Kleine meisjes worden groot

Deze maand viel de eerste sneeuw van het seizoen en natuurlijk bracht dat mijn gedachten terug aan de nacht waarin we naar het ziekenhuis reden in High River alwaar ik de volgende dag zou bevallen van het scheetje dat Kendra heet en nu al weer een jaar oud is. Dit soort mijlpalen laten je vaak terugblikken op het afgelopen jaar, een apart jaar. Een jaar waarin we er een gezinslid bijkregen in de vorm van Kendra en haar van een kleine baby zagen groeien tot een kleine peuter. Wat gaat dat snel. Maar ook een jaar waarin we een gezinslid verloren. Ik kijk naar het geboortekaartje van Kendra en zie daar ook trots de tekening van Manos en ik denk aan hoe snel hij het nieuwe gezinslid, dat mee naar huis kwam uit het ziekenhuis, accepteerde en in zijn hart sloot. Daar deed Manos overigens nooit moelijk over, alles en iedereen was zijn vriend(in). Ja, we missen hem.

Uiteraard was het niet de eerste keer dat Kendra sneeuw zag, maar waarschijnlijk wel de eerste keer dat het enigszins bewust was. We namen haar deze keer mee op de slee en gingen van een heuvel hier vlakbij op een speelplaats waar het al een drukke bedoening was met andere kinderen. Ze vond het fantastisch en allemaal zeer interessant! Wat een raar spul zeg, sneeuw....

 

 

Ja, een jaar geleden alweer dat Kendra werd geboren, dus was het tijd voor feest!!!! Vanaf woensdag de 26^e hingen er slingers, werden er kadootjes uitgepakt, werd er gebeld, of post (digitaal en via de postbus) ontvangen met felicitaties. Allemaal heel erg bedankt! Het is natuurlijk heel speciaal zo’n eerste verjaardag. Ze is geen baby meer en is al zo’n grote meid.

Op zondag de 30^e hadden we een feestje bij ons thuis om het natuurlijk allemaal goed te vieren. Het was hartstikke gezellig. Iedereen die ons heeft geholpen om deze eerste verjaardag zo speciaal te maken: heel erg bedankt namens ons allemaal!

 
 

 

Degenen die mij kennen, weten dat ik er wel van houd om kiekjes te schieten ... :D

En dat ik veel lol haal uit het fotograferen van deze mooie omgeving en de dieren in het wild die we wel eens tegen komen. En dat het mij soms kan frustreren dat ik de beesten die we eigenlijk het meeste zien maar niet kan vastleggen op de gevoelige plaat. Zoals de roofvogels die op een paal naast de weg zitten en waar je al voorbij bent geraasd voordat je het goed en wel doorhebt of de coyotes die plotseling voor je neus staan en ook net zo snel weer weg zijn.

Meestal ga ik dus niet de deur uit zonder mijn fototoestel, maar soms dus wel. Zoals op een ochtend als ik met Kendra in de wandelwagen een loopje maak naar de Sobeys en dan inene oog in oog sta met een coyote, die niet wegrent, maar op zijn dooie gemak blijft staan en lekker rond blijft snuffelen en een nabije hond in een tuin goed in de gaten houdt. WOW. Ik heb staan genieten, maar dus ook staan balen ...... want dat waren prachtige foto’s geweest. Nou ja, ik heb er maar mentale plaatjes van gemaakt deze keer en ga dus voortaan weer niet de deur uit zonder dat ding!

Gelukkig kon ik me nog wel goed uitleven met de camera tijdens een hike die we laatst deden in Kananaskis. We deden de Foran Grade trail, die hele leuke plaatjes oplevert als je een beetje omhoog bent geklommen en op een richel loopt. Echt prachtig. Het was ook een mooie heldere dag, dus konden we goed genieten van de Rockies.

 

 

Meer foto’s van het feestje voor Kendra en van de maand november zijn natuurlijk weer te vinden in ons album.